Tryb rozkazujący w języku angielskim

Tryb rozkazujący jest bardzo łatwy i nie sprawia trudności osobom uczącym się angielskiego. Do tworzenia trybu rozkazującego używamy podstawowej formy czasownika. Na przykład:

Listen! Słuchaj!
Stand up! Wstań!
Open the window. Otwórz okno.
Ask him. Zapytaj go.
Be quiet. Bądź cicho.
Watch out! Uważaj!
Give me that! Daj mi to!

Trybu rozkazującego używamy w języku angielskim głównie do wydawania ostrzeżeń (np. Uważaj!) i udzielania porad – zrób to, a tego nie rób.

Powyższy przykład „Open the window” może nie jest szczytem uprzejmości w języku polskim, ale nie jest też nieuprzejmy. W języku angielskim takie rozkazy są uważane za nieuprzejme, dlatego na początku zdania należy dodać „please” lub, w zależności od sytuacji, wybrać inną, grzeczniejszą konstrukcję.

Tryb rozkazujący i przeczenie

Przeczenie tworzymy za pomocą don’t.

Don’t be so sure! Nie bądź taki pewny!
Don’t tell her a word! Nie mów jej ani słowa!
Don’t eat my chocolate! Nie jedz mojej czekolady!

Tryb rozkazujący i liczba mnoga

Jeśli chcemy powiedzieć coś w liczbie mnogiej – np. „Chodźmy do kina”, użyjemy let’s:

Let’s go to the cinema. Chodźmy do kina.
Let’s go dancing. Chodźmy potańczyć.
Let’s watch this movie. Obejrzyjmy ten film.

Let’s jest skróconą formą od let us.

Przeczenie

Let’s + not + czasownik

Let’s not forget that… Nie zapominajmy, że…
Let’s not tell them. Nie mówmy im.

Tryb rozkazujący i trzecia os. l.p.

W trzeciej osobie liczby pojedynczej używa się konstrukcji let + her/him + czasownik.

Let her write. Niech (ona) pisze.
Let him write. Niech (on) pisze.
Let her sing. Niech (ona) śpiewa.
Let him sing. Niech (on) śpiewa.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *